Jednak wreszcie nadeszła ta wiekopomna chwila, postanowiłam obejrzeć choć jeden cały odcinek przygód Uzumaki’ego, aczkolwiek dopiero w następnym roku. O dziwo - spodobało mi się. No i oglądałam, oglądałam, ale niestety tylko w “szajs version”, gdyż na Jetix’ie. Jak wiemy - dubbing do tyłka, śmieszna cenzura. Jednakże nie przeszkadzało mi to, bo w końcu miałam tylko 11 lat, więc żadna ze mnie wymagająca “oglądaczka” (w sumie teraz też nie). Wreszcie, po tych codziennych seansach, wpisałam w Google frazę “naruto”. Wyników było multum, tak więc spojrzałam tylko na kilka pierwszych. Do końca życia nie zapomnę tych godzin spędzonych przy ekranie monitora, z ekscytacją oglądając nawet po dziesięć epizodów owego anime naraz.

Po pewnym czasie, same oglądanie zaczęło mnie nużyć, tak więc poszperałam jeszcze w sieci i znalazłam kilka interesujących wortali o tematyce “Naruto”. Zarejestrowałam się, oczywiście z początku moje zachowanie na tych stronach było prawie że równe pospolitemu dziecku neo. No, ale “wydoroślałam”, zaczęłam pomagać w rozbudowach tych wortali, pisząc artykuły, pilnując porządku na forach, itd. No i tak do tej pory jest, choć już przestałam oglądać i czytać przygody bohaterów spod ręki Kishimoto, ale to nie przeszkoda. I tak pewnie kiedyś do tego wrócę. Kiedy? Nie wiadomo. Tak czy siak, dzięki temu, moje zdolności pisarskie ogromnie się rozwinęły, nie tylko w dziedzinie anime i mangi.